Muhammet Akif Kıroğlu

Gözlerinden bellidir soğuk ve puslu gece Bașın yerden kalkmıyor ömrün bitmiş korkmaktan Kalbini parçalar da diline düșmez hece İçinden kin sızıyor ruhundaki çatlaktan Bulut bulut düșlerin sarsılıyor rüzgârla Çığlıklarla titriyor eskitilmiș yapraklar Fırtınalı gözlerin zamanda sabit nokta Yokluğunda susamıș boynu bükük topraklar Acı ile örülmüş kader izli saçların Kim bilir hangi güne bașladın felaketle Bir demet küsmüş öbek gözler ve hassas karın Özüm senin neyine haydi git selametle
0 yorum