Muhammed Örenç
I. kuş, kayanın üzerine dikildi taklide şayan buldum çizgisini attım kendimi denizin yaladığı tuzlanmış taşlara soludum havanın ağırlığını hissettim rüzgarın falçatasını yüzümün en bilindik kenarında bir şubat sancısı. kursağındaki boşluğu pençesi altında tuttuğu ekmek ile dolduruyordu ne de özenilesi çünkü yok insanlığın bir düğümü. kuş, gökyüzünün açık kalmış penceresinden uçtu ne de özenilesi bana gözlerimin altına kıvrılmak kaldı. II. ölü farenin huzuruyla uzanıyorum maviliğin ortasına bir kedinin kuyruğu gibi sallanmıyor artık zamanın püsküllü sarkacı beynimin kıvrımları arasında karnım tok artık umrumda değil tuzağa takılı hiçbir peynir kuytu köşelere sinmeyi unuttum bile çürüyüp gideceğim bu özgür dalga yeni evim *İsmet Özel'e olan gönül borcuma ithafen.
0 yorum